X
تبلیغات
!سکوت بلند ترین فریادهاست
مثل همیشه......................

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه پانزدهم آبان 1392ساعت 0:56  توسط مریم  | 

مثل همیشه......................

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه پانزدهم آبان 1392ساعت 0:56  توسط مریم  | 

نشود فاش کسی آنچه میان من و توست

تا اشارات نظر نام رسای من و توست.....

 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و هشتم تیر 1392ساعت 22:35  توسط مریم  | 

به گهواره عریان همانسان به خاک

چه مؤمن چه کافر چه انسان پاک

خوش آنی که شادی به تن جامه دوخت

نپنداشت مال و منالش ملاک

+ نوشته شده در  یکشنبه شانزدهم تیر 1392ساعت 0:43  توسط مریم  | 

شب رسید
مادر و مادربزرگ
محسن و پروانه و ناهید و من
گرم بگو و بخند:
...
«سار پر
باز پر
...
هدهد و گنجشک، کبوتر، کلاغ
جغد دل آزار پر
یا به غلط مار پر»
شب گذشت
صبح شد
ناگهان
خاک دهان باز کرد
گفت: «پر»
شهر پر
کوچه پر
سنگ و گل و شیشه پر
باغ هم از ریشه پر
ظهر شد
مادرم از گوشه ی ویرانه خواند:
«عشق پر
خانه پر
محسن و پروانه پر»
تسلیت به هموطنای آذربایجانی
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و دوم مرداد 1391ساعت 2:16  توسط مریم  | 

دنیای قشنگی نیست! آدم ها مثل رودخانه ها جاریند!!!!

زلال که باشی سنگ هایت را می بینند بر می دارند و نشانه می روند درست به سمت خودت!

با این وجود بازهم زلال باش!!!

این فرق رودخانه است با مرداب!!!!

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم تیر 1391ساعت 0:42  توسط مریم  | 

انسان هم ميتواند دايره باشد و هم خط راست. انتخاب با خودتان هست : تا ابد دور خودتان بچرخيد يا تا بينهايت ادامه بدهيد...






+ نوشته شده در  شنبه بیستم خرداد 1391ساعت 1:9  توسط مریم  | 

مردم اغلب اگر مهربان باشی  

                تو را به داشتن انگیزه های پنهان متهم می کنند

                                                 ولی مهربان باش.......................

اگر شریف و درستکار باشی

                فریبت می دهند

                                                  ولی شریف و درستکار باش...................

نیکیهای امروزت را فراموش می کنند

                                                  ولی نیکوکار باش..........................

بهترین های خود را به دنیا ببخش حتی اگر هیچ گاه کافی نباشد.....

در نهایت می بینی که هر آنچه هست همواره میان تو و خداوند است نه میان تو مردم!!!!!!!
                                                                                                           

                                                                                                          کوروش کبیر

+ نوشته شده در  شنبه بیستم خرداد 1391ساعت 0:22  توسط مریم  | 

آشگفتگی من از این نیست که به من دروغ گفته ای

                                  از این آشفته ام دیگر نمی توانم تو را باور کنم!!!!!

                                                                                فردریش نیچه

+ نوشته شده در  چهارشنبه دهم خرداد 1391ساعت 0:5  توسط مریم  | 

سخت آشفته و غمگین بودم


 به خودم می گفتم:


بچه ها تنبل و بد اخلاقند


دست کم میگیرند


درس ومشق خود را


باید امروز یکی را بزنم، اخم کنم


 و نخندم اصلا


تا بترسند از من


و حسابی ببرند


خط کشی آوردم،


درهوا چرخاندم...


 چشم ها در پی چوب، هرطرف می غلطید


مشق ها را بگذارید جلو، زود، معطل نکنید !



اولی کامل بود،



دومی بدخط بود


بر سرش داد زدم...



سومی می لرزید...


خوب، گیر آوردم !!!


صید در دام افتاد


و به چنگ آمد زود...


دفتر مشق حسن گم شده بود


این طرف،
آنطرف، نیمکتش را می گشت


تو کجایی بچه؟؟؟


بله آقا، اینجا


همچنان می لرزید...


” پاک تنبل شده ای بچه بد ”


" به خدا دفتر من گم شده آقا، همه شاهد هستند"


” ما نوشتیم آقا ”



بازکن دستت را...


خط کشم بالا رفت، خواستم برکف دستش بزنم


او تقلا می کرد


چون نگاهش کردم


ناله سختی کرد...


گوشه ی صورت او قرمز شد


هق هقی کردو سپس ساکت شد...


همچنان می گریید...


مثل شخصی آرام، بی خروش و ناله



ناگهان حمدالله، درکنارم خم شد


زیر یک میز،کنار دیوار،
دفتری پیدا کرد
……



گفت : آقا ایناهاش،
دفتر مشق حسن



چون نگاهش کردم، عالی و خوش خط بود


غرق در شرم و خجالت گشتم


جای آن چوب ستم، بردلم آتش زده بود


سرخی گونه او، به کبودی گروید ..



صبح فردا دیدم


که حسن با پدرش، و یکی مرد دگر


سوی من می آیند...



خجل و دل نگران،
منتظر ماندم من


تا که حرفی بزنند


شکوه ای یا گله ای،
یا که دعوا شاید



سخت در اندیشه ی آنان بودم


پدرش بعدِ سلام،
گفت : لطفی بکنید،
و حسن را بسپارید به ما ”



گفتمش، چی شده آقا رحمان ؟؟؟


گفت : این خنگ خدا


وقتی از مدرسه برمی گشته


به زمین افتاده
بچه ی سر به هوا،
یا که دعوا کرده


قصه ای ساخته است


زیر ابرو وکنارچشمش،
متورم شده است


درد سختی دارد،
می بریمش دکتر
با اجازه آقا
…….



چشمم افتاد به چشم کودک...


غرق اندوه و تاثرگشتم



منِ شرمنده معلم بودم


لیک آن کودک خرد وکوچک


این چنین درس بزرگی می داد


بی کتاب ودفتر .



من چه کوچک بودم


او چه اندازه بزرگ


به پدر نیز نگفت


آنچه من از سرخشم، به سرش آوردم



عیب کار ازخود من بود و نمیدانستم


من از آن روز معلم شده ام .


او به من یاد بداد  درس زیبایی را...


که به هنگامه ی خشم


نه به دل تصمیمی


نه به لب دستوری


نه کنم تنبیهی


***


یا چرا اصلا من
عصبانی باشم


با محبت شاید،
گرهی بگشایم



با خشونت هرگز...


          با خشونت هرگز...


                   با خشونت هرگز...

 

+ نوشته شده در  سه شنبه نهم خرداد 1391ساعت 0:43  توسط مریم  |